درچنین روزی در سال35هجری قمری ، سلمان فارسی از یاران گرانقدر پیامبرمکرم اسلام در مدائن دیده از جهان فروبست .سلمان فارسی در روستاى «جى» در اصفهان دیده به جهان گشود . پدرش یکی از روحانیان زرتشتى بود . در کودکی بر اثر از دست دادن مادر خود تحت سرپرستی عمهاش در آمد . ایشان به دلایلی از سرزمین خود خارج شد وراهی شام
گردید و سرانجام در مدینه در کنار رسول خدا(ص) به دین اسلام گروید . پیامبر گرامى اسلام(ص) سلمان را چهل نهال خرما و چهل وقیه از یک مرد یهودى، خرید و آزادش ساخت و نام «سلمان» را بر او گذاشت .حضرت سلمان در طریق معرفت و کمال در دین اسلام چنان پیش رفت که رسول خدا(ص) در باره اش فرمود: «همانا اشتیاق بهشتبه سلمان بیش از اشتیاق سلمان به بهشت است; و بهشتبه دیدار سلمان عاشقتر از دیدار سلمان به بهشت است.» . پیامبر اکرم(ص) همچنین درباره سلمان فرموده است : «هر که مىخواهد به مردى بنگرد که خداوند قلبش را به ایمان درخشان کرده، به سلمان بنگرد.» نقل شده است آن بزرگوار همچنین فرمود: «سلمان از من است، کسى که به او ستم کند به من ستم کرده است و کسى که او را بیازارد مرا آزرده است.» امام صادق(ع) نیز فرمود: «سلمان علم الاسم الاعظم» ; «سلمان اسم اعظم را مىدانست» . امام صادق(ع) همچنین در باره ایشان فرمود: «ایمان ده درجه دارد، مقداد در درجه هشتم و ابوذر در درجه نهم و سلمان در درجه دهم ایمان است.»
سلمان، در تمام عمر خویش در زهد و پارسایی تمام زیست و به هنگام مرگ هیچ مالی نداشت . او حتی در خانه ای زندگی می کرد که هنگام خوابیدن پاهایش به دیوار خانه می رسید . سلمان در طول زندگی خویش مدافع صدیق ولایت بود و در این مسیر نیز جانفشانی های فروانی کرد . سلمان سرانجام، پس از عمرى طولانى و بابرکت، در اواخر خلافت عثمان در سال 35ه .ق وفات یافت. حضرت على(ع) پیکرمطهرش را غسل داد، و بر آن نماز گزارد. مرقد شریف حضرت سلمان(س) در مدائن،
قرار دارد.