انرژي در حيات اقتصاد صنعتي جوامع، نقش زيربنائي را ايفا ميكند، به اين معنا كه هرگاه انرژي به مقدار كافي و به موقع در دسترس باشد توسعة اقتصادي نيز ميسر خواهد بود.
نگاهي به معضلات گذشته نشان ميدهد كه همواره رقابتهاي بزرگي در سطح جهاني بر سر تصاحب انرژي وجود داشته است چرا كه امنيت ملي و پايداري نظامهاي حكومتي تا حد زيادي در گرو دسترسي به اين منابع است. خوشبختانه ايران از نظر دارا بودن منابع و ذخاير متنوع انرژي از ثروتمندترين كشورهاي جهان به حساب ميآيد. اين منابع دركشور ما با قيمتهايي به مراتب نازلتر از ساير كشورها و با سهولت بيشتري به مصرفكننده عرضه ميشود. اما جاي بسي تأسف است كه ميزان مصرف و اتلاف انرژي به مراتب بالاتر از كشورهاي صنعتي است و وضعيت مصرف انرژي در كشور ما با اصول مربوط به ارتقاء بهرهوري و بازدهي انرژي در جهان، مغايرت دارد. آيا اين بهرهبرداري تا بينهايت ادامه خواهد يافت؟ و آيا اين سفرة طبيعت و نعمتهاي خدادادي براي ما هميشه گسترده خواهد بود؟ مسلماً اين منابع انرژيزا نيز، مانند تمامي پديدههاي طبيعي ديگر، روزي پايان خواهد پذيرفت و از آنجائي كه ديگر حتي تصور زندگي عادي انسان امروزي بدون استفاده از منابع انرژي ممكن نيست، اين بحران را قبل از وقوع بايد علاج كنيم و همزمان با توسعه تكنولوژيهاي نوين به سرمايهگذاري در روشهاي استفاده بهينه از انرژي و گسترش آنها دست بزنيم.
