مصرف انرژي به ويژه انرژيهاي فسيلي، در بخشهاي مختلف صنعتي و خانگي و تجاري، موجب پراكنده شدن گازهاي سمي و زيانآور در محيط زيست ميشود كه اثرات نامطلوبي بر موجودات زنده و طبيعت دارد. هر چه ميزان مصرف انرژي به شكل بيرويه، بالا رود به همان نسبت ميزان آلودگي محيط زيست و تأثيرات مخربي كه بر سلامتي انسانها و طبيعت دارد، نيز بالا رفته و بيش از پيش زندگي در اين محيط آلوده دشوار ميشود. انتشار آلودگي در مراحل اكتشاف، استخراج، بهرهبرداري، انتقال ، تبديل ، توزيع و مصرف حاملهاي مختلف انرژي باعث آلودگي آب، خاك، هوا و صدا ميشود كه هر يك داراي اثرات خاص خود بر روي انسان و محيط زيست ميباشد. اما مهمترين آلودگي بخش انرژي مربوط به آلودگي هوا در اثر سوختهاي فسيلي ميباشد، اكسيدهاي گوگرد، اكسيدهاي ازت، منواكسيد كربن، ذرات معلق در هوا و دياكسيد كربن، آلايندههاي اصلي ميباشند كه در اثر مصرف اين سوختها در هوا منتشر ميگردند. اين تركيبات را ميتوان به دو دسته تقسيم كرد: يك دسته گازهايي كه بطور طبيعي در جو وجود دارند كه توليد بيشتر آنها در اثر احتراق سوختهاي فسيلي باعث ايجاد مسائل زيست محيطي نظير تغييرات اقليم ميگردد. دسته ديگر گازهايي هستند كه داراي منشاء انساني بوده و ميزان آنها در هواي تنفسي به لحاظ صدمه به سلامتي انسان و ساير موجودات، حائز اهميت ميباشند.
